Бүсгүйн хүүрнэлүүд...

   Даардаг ч гэсэн хүйтэн байх нь дээр байжээ. Дулаараад хүн бүр тэнд энд хөтлөлцөж яваад нууцхан атаархал төрүүлээд байхын. Сүүлийн 10 хаврыг ерөнхийдөө нэг янзаар угтаж, үдэж байгаа ч өнөөдөр шиг ганцаараа байгаадаа уур хүрсэн үе байгаагүй байхаа. Гүй ээ яахуу хавартаа нэг хэсэг зуур гэгэлзээд өнгөрдөг байсоон байсан. Одоо бол хайгаад хүрээд ирдэггүй тэр хүнд ч, зуурдын ч бай үүрдийн ч бай хаа нэг эхэлдэг харилцааг хоёр уулзалтаас хэтрүүлж үзээгүй туйлбаргүй өөртөө ч уур хүрээд байхын.

Ингэхэд эмэгтэй хүн болзож эхлээд л суух тухай боддог гэсэн... Тэр үнэн болуу, тэгээл нээх их юм бодсон хүн энэ тэрийг тооцоол өөрийгөө эсүүл тэр хүнийг өөлөөл одоогийн ганцчуудын эгнээнд сайн дураараа нэгдээд яваа юм биш байгаа даа. Уг нь тэр нөхөдтэй адилхан бодоол суудаг бол энэ амьдрал өөр байх байсан ч юм билүү, хммм...

   Уржигдархан мод гөлгөлчихснийг анзаараад, дүүгээ цэцэрлэгээс нь авангаа шинэ нахианы үнэр сонжиж явсан чинь маргааш нь л буцаад хүйтэрчих юм... Хаврийн тэнгэр гэдгээ сануулж байгаан болуу даа. Сэтгэл санаа ч бас ойрд нэг л таагүй... Юм л бол эмзэглэж, хямраад байдаг энэ араншингаа яалтай ч билээ дээ. Бүгдийг хянах гээд бас нээх шударга ний нуугүй хэлдэг хүн болох гэж муухай аашилчихдаг хирнээ эргээд сүүлд нь тэрнээсээ ч илүүтэйгээр шаналчих юм... Аавын дураараа шар охин байсан шигээ, тэр он жилүүд шигээ бусдын бодлыг огт анзаардаггүй зөвхөн өөрөөрөө байдаг байсан үедээ эргээд очихсон. Хичээгээд байхад, "үгүй, чадахгүй" гэж гэж хэлэхгүйм шүү гэж өөрийгөө хянаад байхад, та нарыг ойлгох гэж, бас өөрийгөө ойлгуулах гэж хичээгээд байхад хүүхэд шиг араншингаас өөр юм та нарт харагдахгүй байна гэж үү... Надад чухал хүний бодлоос өөрийгөө чөлөөлөх над шиг хүнд хэцүү юм. Ааш минь хурц байж болох ч, бодол минь зөв бас уужуу, сэтгэл минь хиртээгүй хэвээрээ байгаад итгэдэг юмсан...

    Одоо л шийдэх ёстой асуудлуудын минь нэг нь, энэ асуултын хариулт юм. Яг юу хүсээд, яамаар байгаагаа мэдээгүй явахдаа Гоолингоогоос ч билүү дээ хаа нэгтээгээс " Ажил чинь чиний хобби болоод чамд аз жаргал өгдөг бол тэр л хамгийн сайхан зүйл" гэсэн утгатай юм уншсан юм. Үнэндээ сүүлийн 1 жил ажилдаа үнэхээр дургүй болчихжээ... Одоо буцаж очоод ажиллах гэхээр үнэхээр төсөөлөгдөх юм алга... Ингэхэд бас ажлынхаа байранд дургүй юу, мэргэжилдээ дургүй юу гэдэг нь ч тодорхойгүй байна.

Сая ирснийхээ дараа эмийн компанид ордог юмуу гэж бодсон, бас л биш санагдаад... Миний хийх ёстой ажил, миний аз жаргал хаана байгаан болоо...

Одоо бол толгойд учир замбараагүй баахан өгүүлбэр л байна. Genting highland явсан тухайгаа бичмээр ч юм шиг, Бахрейн гэдэг хэцүү орны тухай сонссоноо бичмээр ч юм шиг, эсүүл хаа сайгүй харагдаж соёлын шоконд хальт оруулсан гоёмсог хар нүдээ л ил гарган энэ халуунд нэвсгэр хар хувцас өмсдөг бүсгүйчүүдийн тухай ч юмуу...  Бичих юм зөндөө хирнээ юуч эвлүүлээд бичих сонирхол алга ч юм шиг... Өө нээрээ бас хэл сурч байгаа туршлага ч гэхүү, яагаад санасан шиг сайн болохгүй байгаа талаараа ч бичмээр байхын. За тэгж байгаад нэг нартай өдөр бичих байх даа